กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วมีสาวน้อยธรรมดาคนหนึ่งซึ่งหลงรักพระจันทร์หนุ่มรูปงามที่แสนดีและอ่อนโยน สาวน้อยหลงรักเขาไม่มีวันไหนที่ไม่คิดถึงเขา ในทุกคืนจะออกมานอนแผ่บนพื้นสนามหญ้าหลังบ้านมองพระจันทร์หนุ่ม พูดคุยไต่ถามสารทุกข์สุขดิบอย่างห่วงใย "พระจันทร์วันนี้เหนื่อยไหม?" "ไม่เลยสาวน้อย...ขอบใจมาก" เธอพูดคุยและมองเขาจนผล็อยหลับไปทุกวันบางวันพระจันทร์หนุ่มออกมาช้า บางครั้งก็ไม่มา แต่ก็ไม่มีสักวันที่เด็กสาวจะเลิกห่วงใยและเฝ้ามองหาพระจันทร์หนุ่มอย่างมั่นคง แม้แต่เวลาพระจันทร์หนุ่มอ่อนแสงเพราะอ่อนเพลียเด็กสาวก็จะอธิฐานให้เขาหายดีดังเดิม

จนกระทั่งวันหนึ่งที่พระจันทร์หนุ่มเสียใจที่คนรักมาจากไป เขาร้องไห้ "พระจันทร์เป็นอะไรไป...มีอะไรให้สาวน้อยช่วยไหม?" สาวน้อยร้องถามอย่างห่วงใย "คนรักของเราเขาจากเราไปแล้วสาวน้อย เขาเลือกที่จะรักผู้ที่ให้เวลาและความรักเขาได้เต็มที่มากกว่าเราที่ต้องทำงานหนัก" สาวน้อยได้แต่สงสัยและอยู่เป็นเพื่อนคอยห่วงใยพระจันทร์หนุ่ม พยายามทำให้เขายิ้ม เขาหัวเราะ จนสาวน้อยอดคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้ว่า พระจันทร์อาจจะรักเธอได้ในที่สุด เธอบอกตัวเองว่ารับได้แม้เขาจะทำงานหนัก รับได้แม้เขาจะไม่มีเวลาให้เธอเลยเพราะความรักทำให้สาวน้อยทนรอเขาได้ด้วยความหวัง แต่แล้วความหวังนั้นก็มลายหายไปกับตาเมื่อพระจันทร์หนุ่มมาบอกกับเธอว่า "สาวน้อยตอนนี้เรามีคนรักแล้ว เราเจอคนที่ใช่แล้ว ดีใจกับเราไหม" สาวน้อยถึงกับอึ้ง รู้สึกแปลบปลาบที่หัวใจราวกับมีใครมาบีบ แต่ก็ยังคงยิ้มรับและแสดงความยินดี เด็กสาวกลับเข้าบ้านไม่ได้นอนที่ลานหญ้าหลังบ้านอย่างปกติ เธอร้องไห้เพียงลำพังเพราะไม่อยากให้ใครเห็น

นับจากนั้นมาสาวน้อยก็ไม่ได้มาหาพระจันทร์หนุ่มอีกเลยเพราะหัวใจที่แตกสลาย และเธอก็ไม่อยากทำร้ายหัวใจคนรักของพระจันทร์หนุ่ม เธอได้แต่แอบไปผูกริบบิ้นสีขาวที่ใช้ปากกาเขียนข้อความหาในทุกๆสิบห้าวันที่พระจันทร์ไม่อยู่

"พระจันทร์... สบายดีใช่ไหม ทำงานหนักรักษาสุขภาพด้วยนะ

เป็นห่วงเสมอ

สาวน้อย"

ไม่มีใครเคยเห็นภาพสาวน้อยนอนคุยกับพระจันทร์หนุ่มอีก ใครเลยจะรู้ว่าที่ในมุมหนึ่งของบ้านริมข้างหน้าต่างในห้องนอนที่มืดสนิท เด็กสาวได้แต่แอบเฝ้ามองพระจันทร์หนุ่มอย่างห่วงใยไม่เคยเปลี่ยน

อย่าใช้น้ำตาเพื่อฉุดรั้งความรักนั้นกลับมาเมื่อมันกำลังจากไป

อย่าใช้หัวใจเมื่อรู้ว่าต้องตัดสินระหว่างความถูกต้องกับความต้องการ

อย่าใช้สมองเพื่อหาคำตอบว่าเรารักเขา หรือ เปล่า?

และ... อย่าบอกตัวเองให้ลืมถ้าใจมันสั่งให้จำ .......